FS بهادران.docx

نام پروژه :
 احداث نیروگاه خورشیدی به ظرفیت 100MW در منطقه بهادران استان یزد
مطالعات امکانسنجی نیروگاه خورشیدی شامل مطالعات اقتصادی و توجیه پذیری پروژه
Revision Index
مقدمه
انرژی‌های تجدیدپذیر در دهه‌های اخیر به ‌عنوان یکی از محوری‌ترین راهبردهای جهانی جهت مقابله با چالش‌های زیست ‌محیطی و بحران انرژی مطرح شده‌اند. در این میان، انرژی خورشیدی به دلیل ویژگی‌های منحصر به ‌فردی همچون فراوانی، دسترسی گسترده، کاهش روزافزون هزینه‌های تولید و پیشرفت مداوم فناوری‌های مرتبط، به یکی از مؤثرترین گزینه‌ها برای تأمین برق تبدیل شده است. ایران به ‌عنوان کشوری با موقعیت جغرافیایی ممتاز در کمربند تابشی خورشید، پتانسیل قابل‌ توجهی برای بهره‌گیری از این منبع پاک و تجدیدپذیر دارد. از این رو، توسعه نیروگاه‌های خورشیدی در مناطق مستعد کشور می‌تواند به‌ عنوان راه‌کاری اثر بخش در راستای کاهش وابستگی به منابع فسیلی و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مورد توجه قرار گیرد.
در این گزارش، امکان‌سنجی احداث نیروگاه خورشید بظرفیت 100MW در شهرستان مهریز (بهادران) استان یزد از جنبه‌های فنی، اقتصادی و زیست ‌محیطی مورد بررسی قرار گرفته است. در بخش‌های مختلف این مطالعه، پارامترهایی نظیر طراحی فنی سیستم، برآورد هزینه‌های سرمایه‌گذاری و عملیاتی، تحلیل تأثیرات زیست ‌محیطی و ارزیابی دقیق شاخص‌های اقتصادی از جمله دوره بازگشت سرمایه و نرخ بازده داخلی مورد تحلیل قرار گرفته‌اند. بنابراین، هدف از این مطالعه ارائه ارزیابی جامع و مستند به ‌منظور بهینه‌سازی تصمیمات و تبیین توجیه‌پذیری احداث این پروژه در منطقه مذکور است.
1- بررسی وضعیت شبکه‌ برق ایران و جهان و ضروریات احداث نیروگاه 
جهان امروز در حالی به سمت تحولی اساسی در صنعت انرژی حرکت می‌کند که تغییرات اقلیمی و بحران‌های زیست‌محیطی ناشی از استفاده بی‌رویه از سوخت‌های فسیلی، انگیزه‌ای قوی برای گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر بوجود آورده است. در این مسیر، اغلب کشورها بطور فزاینده‌ای در حال سرمایه‌گذاری بر منابعی همچون انرژی خورشیدی، بادی و آبی هستند که نه ‌تنها از لحاظ زیست‌محیطی پایدارتر هستند، بلکه از نظر اقتصادی نیز به عنوان گزینه‌ای قابل‌اعتماد و بلندمدت در تأمین نیازهای انرژی مطرح می‌شوند. این تحولات در سطح جهانی باعث شده است که سیاست‌گذاران و مدیران صنایع انرژی در پی یافتن راه‌کارهایی برای سازگاری با این روند و کاهش وابستگی به منابع انرژی فسیلی باشند.
در این میان، برخی کشورها توانسته‌اند با بهره‌برداری از منابع تجدیدپذیر به میزان چشمگیری از مشکلات زیست‌محیطی کاسته و زیرساخت‌های انرژی خود را به سمت آینده‌ای پایدار سوق دهند. در عین حال، ساختار شبکه‌های برق در بسیاری از کشورها در حال تحول است و به سمت انعطاف‌پذیری، هوشمندسازی و بهره‌برداری بهینه از منابع بادی و خورشیدی پیش می‌رود.
در چنین شرایطی، کشورهایی که به منابع غنی انرژی دسترسی دارند، به ویژه در مناطقی با شرایط مناسب برای تولید انرژی‌های تجدیدپذیر، نیازمند توجه ویژه به این تحولات جهانی و استفاده از پتانسیل‌های بومی خود برای توسعه شبکه‌های انرژی هستند. این تحولات نه ‌تنها به تأمین برق پایدار کمک می‌کند، بلکه در فرآیند تبدیل شدن به یکی از بازیگران کلیدی در بازار جهانی انرژی تأثیرگذار خواهد بود.
1-1- جهان در حال گذار به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر
 مطابق با آنچه که در شکل 1 نشان داده شده است، ظرفیت جهانی انرژی‌های تجدیدپذیر از سال 2010 تا 2023 به شکل پیوسته رشد کرده و از حدود 1200 گیگاوات در سال 2010 به بیش از 3800 گیگاوات در سال 2023 رسیده است. این رشد تقریباً سه برابری، نشان‌ دهنده تلاش جهانی برای گذار به انرژی‌های پایدار و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی و سیاست‌های جهانی برای مقابله با تغییرات اقلیمی و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌باشد.
با در نظر گرفتن توضیحات ارائه شده،، انرژی خورشیدی سریع‌ترین رشد را در میان تمام فناوری‌ها تجربه کرده و از سال 2015 به بعد جهش چشمگیری داشته است. این روند ناشی از کاهش هزینه تولید پنل‌های خورشیدی و ورود فناوری‌های بهتر با کارایی بیشتر بوده است. انرژی بادی نیز در جایگاه دوم رشد ظرفیت قرار دارد و سهم قابل‌ توجهی از رشد جهانی را به خود اختصاص داده است. انرژی برق‌آبی همچنان بزرگ‌ترین سهم را در ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر دارد اما رشد آن نسبت به فناوری‌های دیگر مانند فوتوولتائیک و بادی کندتر بوده است. این مسئله به دلیل چالش‌های مربوط به محدودیت منابع آب و عدم وجود زیرساخت‌های مربوط به حوزه سدسازی است.
از سویی دیگر، سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در تولید برق جهانی در حال رشد بوده و مطابق با آنچه در شکل 2 نشان داده شده است، پیش‌بینی می‌شود تا سال 2030، بیش از 16000 تراوات ساعت برق تجدیدپذیر تولید شود. این میزان به این معناست که نزدیک به 66 درصد برق مصرفی در جهان قرار است توسط انرژی‌های تجدیدپذیر تأمین شود. این تغییرات به دلیل چند عامل مهم روی می‌دهد. اولین عامل، کاهش هزینه‌های تولید انرژی از منابع تجدیدپذیر است که باعث می‌شود این منابع نسبت به سوخت‌های فسیلی یک مزیت رقابتی داشته باشند. همچنین، سیاست‌های حمایتی و قوانین زیست ‌محیطی در بسیاری از کشورها نقش مهمی در تسریع این روند دارند. برای مثال، در بسیاری از کشورهای اروپایی، سهم انرژی‌های تجدیدپذیر از مجموع انرژی تولیدی در حال افزایش است و پیش‌بینی می‌شود که تا سال 2030، انرژی خورشیدی بزرگ‌ترین منبع تولید انرژی تجدیدپذیر در جهان باشد.​
شکل 1: روند تحول ظرفیت برق تجدیدپذیر در سطح جهان از سال 2010 تا 2023
شکل 2: چشم انداز تولید برق جهانی تا سال 2030
در تکمیل توضیحات ارائه شده، تحلیلی از تولید برق از طریق منابع تجدیدپذیر در سال‌های 2023 و 2030 از حیث نوع تکنولوژی و از حیث کشورهای با بیشترین ظرفیت نیروگاه‌های تجدیدپذیر در شکل 3، ارائه شده است. بر اساس این نمودارها، انرژی خورشیدی و بادی شاهد رشد قابل توجهی خواهند بود و تا سال 2030 به یکی از مهم‌ترین منابع تولید برق تجدیدپذیر تبدیل خواهند شد. در مقابل، سهم انرژی برق‌آبی در طول سال‌های بررسی شده در این شکل، تقریباً ثابت می‌باشد. در سطح جهانی، چین پیشتاز تولید برق تجدیدپذیر باقی خواهد ماند و پیش‌بینی می‌شود که سهم این کشور از تولید برق تجدیدپذیر در سال 2030 حتی بیشتر از مجموع سایر کشورها باشد. اروپا و ایالات متحده نیز به‌ عنوان تولیدکنندگان اصلی برق تجدیدپذیر همچنان نقش مهمی ایفا می‌کنند، اگرچه رشد آن‌ها نسبت به چین محدودتر است. کشورهای دیگری مانند هند و برزیل نیز بطور تدریجی در حال افزایش سهم خود در این زمینه هستند.
شکل 3: تحلیل تولید برق جهانی از منابع تجدیدپذیر در سال‌های 2023 و 2030
2-1-ضرورت حرکت به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر در ایران
ایران با وجود منابع غنی گاز طبیعی و پتانسیل بالای انرژی‌های تجدیدپذیر، با مشکلات ساختاری قابل‌توجهی در حوزه انرژی روبه‌رو است. یکی از اصلی‌ترین چالش‌ها، ناترازی برق است که به دلیل عدم تطابق تولید و مصرف و فرسودگی زیرساخت‌های شبکه برق ایجاد شده است. در تابستان، نیاز به برق به اوج می‌رسد اما نیروگاه‌ها به دلیل کمبود گاز یا محدودیت‌های دیگر قادر به پاسخگویی نیستند و این مسئله منجر به خاموشی‌های گسترده در شهرها و آسیب‌های اقتصادی و اجتماعی می‌شود.
از سوی دیگر، در زمستان، افزایش مصرف گاز در بخش گرمایش خانگی باعث کاهش شدید سوخت نیروگاه‌ها می‌شود. در این شرایط، استفاده از سوخت‌های آلاینده مانند مازوت برای جبران کمبود سوخت، علاوه بر افزایش آلودگی هوا، مشکلات جدی زیست ‌محیطی و سلامتی ایجاد کرده است. این آلودگی در شهرهایی مانند تهران و اصفهان به یکی از عوامل اصلی مشکلات تنفسی و مرگ ‌و میر ناشی از آلودگی هوا تبدیل شده است.
در شرایط فعلی، حرکت به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر برای ایران نه تنها راهکاری برای رفع بحران‌های کنونی انرژی است، بلکه فرصتی استراتژیک برای کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی، مقابله با تغییرات اقلیمی و افزایش امنیت انرژی به شمار می‌رود.
در خاورمیانه، کشورهای همسایه ایران مانند عربستان سعودی و ترکیه در حال گسترش قابل توجه نیروگاه‌های تجدیدپذیر خود هستند. با اینحال و علیرغم اینکه ایران با توجه به منابع فراوان انرژی خورشیدی و بادی و بیش از 300 روز آفتابی در سال، پتانسیل بالایی برای توسعه نیروگاه‌های تجدیدپذیر تولید 90,000 مگاوات برق از منابع تجدیدپذیر دارد، سهم انرژی خورشیدی و بادی در تولید برق کشور کمتر از 2 درصد است. با توجه به موقعیت جغرافیایی ایران و پراکندگی شهرها و روستاها در کشور، استفاده از انرژی خورشیدی یکی از مهم‌ترین عواملی است که باید مورد توجه قرار گیرد چرا که یکی از بهترین راه‌های برق‌رسانی و تولید انرژی در مقایسه با دیگر مدل‌های انتقال انرژی به شهرها، روستاها و نقاط دورافتاده از نظر هزینه، حمل و نقل، نگهداری و عوامل مشابه است. در شکل 4، میزان ظرفیت نصب شده انرژی‌های تجدیدپذیر در ایران بر اساس اعلام رسمی ساتبا، نشان داده شده است. مطابق با این شکل، استان‌های پیشرو از منظر ظرفیت نیروگاه‌های تجدیدپذیر نصب شده به ترتیب کرمان، قزوین، یزد، فارس و خراسان رضوی هستند. در شکل 5 نیز مقایسه‌ای میان انواع نیروگاه‌های تجدیدپذیر در ایران صورت گرفته است. در این شکل، رنگ زرد در شکل 5 ظرفیت نیروگاه‌های خورشیدی در ایران را نشان می‌دهد که مطابق نمودار،روند رو به رشد چشمگیری در زمینه افزایش سهم تولید این نیروگاه‌ها از سال 1394 تا 1403 در کشورمان رخ داده است.
شکل 4: ظرفیت نصب شده نیروگاه‌های تجدیدپذیر به تفکیک استان
شکل 5: میزان و سهم تولید نیروگاه‌های تجدیدپذیر در سال 1403
3-1- مدل‌های نهایی قراردادی جهت خرید و فروش انرژی نیروگاه خورشیدی
بازار برق ایران به منظور افزایش بهره‌وری، گسترش ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی از مدل‌های نوین قراردادی بهره می‌برد. این مدل‌ها با در نظر گرفتن الزامات قانونی و اقتصادی، به‌طور مشخص برای تأمین انرژی پایدار در صنایع، نهادهای دولتی و بخش خصوصی طراحی شده‌اند. از جمله مهم‌ترین این مدل‌ها می‌توان به تابلو سبز بورس انرژی، الزامات ماده 16 قانون جهش تولید دانش‌بنیان و سازوکار تهاتر انرژی اشاره کرد که در ادامه به تفصیل مورد بررسی قرار می‌گیرند.
ماده 16 قانون جهش تولید دانش‌بنیان یک الزام قانونی برای واحدهای صنعتی بزرگ به شمار می‌رود. این قانون بیان می‌کند صنایعی که دیماند آن‌ها بیشتر از 1 مگاوات است، موظف هستند که در سال اول معادل 1% و تا سال پنجم معادل 5% از مصرف برق خود را از طریق احداث نیروگاه تجدیدپذیر تأمین کنند، در غیر اینصورت 1 الی 5% از برق مصرفی این صنایع با نرخ تجدیدپذیر محاسبه و در قبوض آن‌ها اعمال می‌شود. اجرای این ماده در قالب قراردادهای خرید برق تجدیدپذیر، نقش مهمی در کاهش فشار بر شبکه سراسری و توسعه زیرساخت‌های تجدیدپذیر دارد.
تابلو سبز بورس انرژی به عنوان یک پلتفرم شفاف و رقابتی، بستر اصلی برای عرضه برق تولید شده از نیروگاه‌های تجدیدپذیر در ایران محسوب می‌شود. در این مدل، نیروگاه‌های خورشیدی، بادی و سایر منابع تجدیدپذیر می‌توانند برق تولیدی خود را به مشترکان بزرگ مانند صنایع و مصرف‌کنندگان با قدرت قراردادی بالا بفروشند و یا متقابلاً مطابق ماده 16 قانون جهش تولید دانش‌بنیان، اقدام به خرید 1 الی 5% از دیماند مصرفی خود از تابلو سبز بورس انرژی کنند. نرخ معاملاتی این بازار بطور دوره‌ای توسط وزارت نیرو و توانیر اعلام می‌شود. این مدل علاوه بر تشویق سرمایه‌گذاری در حوزه انرژی‌های پاک، به مدیریت تقاضای بار شبکه و کاهش هزینه‌های تولید برق حرارتی کمک شایانی می‌کند.
ناترازی برق و گاز ایجاد شده طی سال‌های اخیر صنعتگران را در فصول گرم و سرد سال با چالش جدی مواجه نموده است. از این رو وزارت نیرو جهت رفع این چالش از طریق مشارکت صنایع پر مصرف در احداث نیروگاه‌های تجدیدپذیر اقدام به تهاتر برق تولیدی از این قبیل نیروگاه‌ها نموده است. مطابق این مصوبه، صنایعی که اقدام به احداث نیروگاه تجدیدپذیر در هر نقطه از کشور نمایند، به میزان برق تولیدی نیروگاه، بنا به درخواست صنعت، برق هموار در نقطه مصرف دریافت خواهند کرد که این برق مشمول قطع و محدودیت شبکه نخواهد شد.
برای تعیین میزان عدم خاموشی دریافتی نیروگاه‌های خورشیدی از فرمول زیر استفاده می‌شود که در آن:
P  :توان ثابت معاف از خاموشی
:E برآورد تولید انرژی ماهانه نیروگاه خورشیدی برحسب مگاوات ساعت
 :d تعداد روزهای کاری صنعت در هر ماه
α: بازه زمانی درخواستی صنعت برای دریافت برق هموار در هر روز
شکل6 خلاصه‌ای از روش‌های مختلف تحقق الزامات ماده 16 قانون جهش تولید دانش‌بنیان را نشان می‌دهد.
	
	
شکل 6: نمودار روش‌های تحقق الزامات ماده 16 قانون جهش تولید دانش‌بنیان
2- بررسی موقعیت جغرافیایی و ویژگی‌های محل احداث
1-2- ویژگی‌های زمین مناسب جهت احداث نیروگاه خورشیدی
یکی از مهمترین عوامل در احداث نیروگاه‌های خورشیدی که در برگیرنده مجموعه‌ای از عوامل کیفی و کمی می‌باشد، انتخاب محل احداث نیروگاه‌های خورشیدی است. بطور مرسوم، نیروگاه‌های خورشیدی عمدتاً در مناطق دور از مناطق شهری که تابش خورشید زیاد است، نصب می‌شوند. در نقطه مقابل، این موضوع سبب می‌گردد که انتقال و توزیع انرژی تولیدی نیروگاه با مشکل مواجه گردد. بنابراین، معیارها و عوامل مختلفی باید در انتخاب محل احداث نیروگاه‌های خورشیدی در نظر گرفته شوند.
در انتخاب بهینه زمین یک نیروگاه خورشیدی بطور کلی، عواملی مانند تابش خورشیدی و به حداکثر رساندن بازده انرژی، آب و هوا، آلایندگی‌های پیرامونی، محیط زیست، مسائل مربوط به مجوز باید در نظر گرفته شوند. علیرغم این، مهمترین عوامل برای انتخاب بهترین مکان برای احداث نیروگاه خورشیدی عبارتند از:
میزان تابش خورشید؛
فاصله محل انتخابی تا شبکه برق؛
شیب زمین انتخاب شده؛
پوشش زمین؛
متوسط دمای محیط؛
فاصله جاده‌ها تا محل نیروگاه خورشیدی؛
فاصله از مناطق شهری؛ 
نوع کاربری زمین؛
در دسترس بودن برخی از زیرساخت‌ها مانند آب؛
در جدول 1، معیارها، حداقل نیازمندی‌ها و محدودیت‌ها برای عوامل فوق بیان شده است.
جدول 1: معیارهای در نظر گرفته شده جهت مکان‌یابی نیروگاه خورشیدی
بر اساس آنچه که در جدول 1 ارائه شده است:
بدیهی است هر چه میزان تابش خورشیدی بیشتر باشد، الکتریسیته بیشتری توسط یک پنل خورشیدی تولید می‌شود. بر این اساس و بر اساس برآوردهای صورت گرفته،  برای اینکه سیستم‌های فتوولتائیک از نظر اقتصادی مقرون به صرفه باشند، معمولاً به شدت انرژی تابشی به میزان حداقل 1800 کیلووات ساعت بر متر مربع در سال نیاز می‌باشد. 
دمای هوا بطور مستقیم بر عملکرد نیروگاه خورشیدی و دوره بهره‌برداری آن تأثیر می‌گذارد. پارامترهای الکتریکی هر سلول خورشیدی بطور مرسوم در شرایط آزمایش استاندارد (STC) تعیین می‌شود (شدت توان تابشی W/m2  1000 و دمای کار سلول خورشیدی 25 درجه سانتیگراد است). بنابراین، بدیهی است که کار در شرایط STC منجر به راندمان بیشتر نیروگاه های خورشیدی می‌شود. شایان ذکر است که علاوه بر دمای هوا، عوامل دیگر اقلیمی مانند میزان رطوبت و نیز شرایط بهره‌برداری از پنل‌های خورشیدی (مانند نظافت سطح پنل‌ها)، تأثیری مستقیم در میزان راندمان یک نیروگاه خورشیدی دارند.
یکی از مهمترین مسائل که هزینه قابل توجهی در احداث نیروگاه‌های خورشیدی را ایجاد می‌کند، نزدیکی محل احداث نیروگاه به شبکه برق می‌باشد. در واقع، هرچه یک پروژه به خطوط  یا پست‌های برق موجود نزدیکتر باشد، اتصال آن به شبکه ارزان‌تر خواهد بود و تلفات خط و هزینه‌های انتقال کمتر خواهد بود. با اینحال، مطالعات نشان می‌دهد که سایت‌های نیروگاه‌های خورشیدی نزدیک‌تر به مناطق با تقاضای برق بالا مطلوب‌تر هستند، زیرا مسافت انتقال انرژی به حداقل رسیده و هزینه‌های مربوط به تلفات خط و انتقال توان را کاهش می‌دهد.
از آنجاییکه ساخت جاده گران است، انتخاب مکان‌های نزدیکتر به جاده‌های موجود هزینه پروژه را به میزان قابل توجهی کاهش داده و از سویی دیگر می‌تواند اثرات زیست محیطی مرتبط با ساخت جاده‌های جدید را به حداقل برساند. لازم به ذکر است که زمین‌های بالقوه مناسب باید دارای جاده‌هایی به عرض حدود 3 متر برای نگهداری مناسب از مزرعه خورشیدی باشند.
خانه‌های چند طبقه یا هرگونه اجسام بلند مانند درختان یا کوه‌ها ممکن است مانع از رسیدن نور خورشید به مزرعه خورشیدی در ساعات خاصی از روز شوند. این عامل بطور مستقیم بر عملکرد نیروگاه‌های خورشیدی تأثیر می‌‌گذارد. بنابراین، مناسب است که مزارع خورشیدی دور از این نوع عوارض، قرار گیرند.
 برخی مطالعات نزدیک بودن پروژه‌ها به مناطق شهری با تقاضای بالای برق را مطلوب می‌دانند، در حالیکه برخی دیگر، نزدیک بودن بیش از حد به مناطق مسکونی را نامطلوب می‌دانند. در واقع دلایل اصلی این نگرانی، افزایش پتانسیل مخالفت عمومی و احتمال ممانعت از رشد شهری است. علاوه بر این، فاصله مناسب از سایت‌های صنعتی نیز بسیار مهم است. زیرا بسیاری از سایت‌ها دارای آلودگی هستند که باعث کاهش راندمان نیروگاه‌های خورشیدی می‌شود.
با توجه به پوشش زمین، منطقه مناسب بالقوه جهت احداث نیروگاه خورشیدی باید عاری از کوه، جنگل، آب، ساختمان، تالاب، دشت سیلابی و ترجیحاً دارای پوشش گیاهی کم یا متوسط باشد. 
در مناطق ساحلی، فاصله حداقل 1000 متری از خط ساحلی می‌تواند مزرعه خورشیدی را از پیامدهای بلایای طبیعی ناشی از دریا محافظت کند. یکی دیگر از دلایل اجتناب از مناطق ساحلی هنگام نصب یک مزرعه خورشیدی، قیمت بالاتر آن‌ها است که باعث می‌شود چنین تأسیساتی مقرون به صرفه نباشد. علاوه بر این، احداث نیروگاه خورشیدی در مناطق مرتفع نیز هزینه حمل و نقل بالاتری دارند و لذا بطور مرسوم جهت احداث نیروگاه‌های خورشیدی، پیشنهاد نمی‌گردند.
2-2- موقعیت جغرافیایی و الکتریکال زمین‌ احداث نیروگاه خورشیدی 100 مگاواتی بهادران ( شهرستان مهریز)
در انتخاب محل احداث نیروگاه خورشیدی، دسترسی مناسب به شبکه یکی از عوامل کلیدی محسوب می‌شود که تأثیر بسزایی در ارزیابی فنی و اقتصادی پروژه دارد. به‌منظور ارائه نمایی دقیق و مستند از محل مورد نظر، شکل 7 تصویر زمین را نمایش می‌دهد. این تصاویر به درک بهتر شرایط محیطی و موقعیت مکانی سایت کمک می‌کنند. با توجه به معیارهای ذکر شده در بخش قبل، زمین در نظر گرفته شده به منظور احداث نیروگاه خورشیدی 100 مگاواتی بهادران که در استان یزد واقع شده است، دارای مختصاتی به شرح ذیل می‌باشد. متناظر با این مقادیر، موقعیت این زمین بر روی نقشه Google Earth نیز در Error! Reference source not found. نشان داده شده است:
جدول 2: مختصات ساختگاه 
شکل 7: نمای نزدیک از محل احداث نیروگاه
شکل8: نمایی از زمین محل احداث نیروگاه در نرم افزار google earth
با توجه به این شکل‌ها و موقعیت ارائه شده، ویژگی‌های زمین در نظر گرفته شده به شرح ذیل است:
زمین در نظر گرفته شده در حدود 150  هکتار می‌باشد که با توجه به استاندارد 2/1 هکتار زمین برای هر مگاوات نیروگاه خورشیدی (با استراکچر ثابت- Fix Tilt) برای احداث حدود 100 مگاوات نیروگاه خورشیدی، مناسب می‌باشد؛
همچنین در بخش شمالی و جنوب شرقی زمین، جاده خاکی‌ واقع شده است که رفت و آمد را به محل احداث نیروگاه ممکن می‌سازد.
3-2- تحلیل شرایط اقلیمی شهرستان مهریز (بهادران)
جزئیات مربوط به میانگین حداقل و حداکثر دما، رطوبت نسبی، میزان بارش سالیانه، سرعت و جهت وزش باد و میزان گرد و غبار در محل احداث نیروگاه خورشیدی واقع در شهرستان مهریز (بهادران)، بصورت جامع و با جزئیات کامل در مدرک مطالعات هوا‌شناسی با شماره سند 20251.-----------  گردآوری خواهد شد. لذا، به‌ منظور جلوگیری از تکرار مکررات، از ذکر مجدد این اطلاعات در این بخش صرف‌نظر شده است.
3- شبیه‌سازی نیروگاه خورشیدی با استفاده از نرم افزار PVsyst
در استفاده از نرم‌افزار PVsyst برای طراحی نیروگاه خورشیدی، اولین گام انتخاب دقیق نوع و برند پنل‌های خورشیدی و اینورترها و تعیین مشخصات فنی آن‌ها است. در این مرحله، باید اطلاعات کاملی از توان نامی پنل‌ها، نوع فناوری، برند سازنده و ویژگی‌های فنی اینورترها مانند ظرفیت و راندمان، جمع‌آوری و به نرم‌افزار وارد شود. این اطلاعات به‌عنوان ورودی‌های اصلی برای شبیه‌سازی‌ها و طراحی نیروگاه استفاده می‌شوند و تأثیر قابل‌توجهی بر دقت نتایج و طراحی‌های بعدی مانند تحلیل عملکرد و بهینه‌سازی سیستم خواهند داشت. 
1-3- رتبه‌بندی پنل‌ها و اینورترهای خورشیدی
نوع، کیفیت، کارایی، طول عمر و سازگاری با شرایط محیطی تجهیزات اصلی یک نیروگاه خورشیدی از جمله پنل و اینورتر، نقشی اساسی در راندمان اینگونه نیروگاه‌ها دارد. در انتخاب و مقایسه برندهای مختلف پنل‌های خورشیدی، توجه به عوامل کلیدی مانند کارایی، قابلیت اطمینان، هزینه، تست‌های آزمایشگاهی (از جمله مقاومت در برابر دما، تابش، تنش‌های مکانیکی و .....) مهم است. از سویی دیگر، برندهای مختلفی برای اینورتر نیروگاه خورشیدی در دنیا وجود دارند که هر یک مشخصات و کاربردهای مربوط به خود را دارند. بر اساس منابع معتبری که برندهای مختلف پنل و اینورتر خورشیدی در سال‌های اخیر را رتبه‌بندی کرده‌اند، در جداول 3و4 نتایج حاصل از این بررسی‌ها، بیان شده است.
مقایسه برندهای مختلف پنل خورشیدی بر اساس Tier 1، PVEL، RETC؛
مقایسه برندهای مختلف اینورتر بر اساس PVTIME، Wood Mackenzie و Elum-energy.com؛
جدول 3: جمع‌بندی برندهای برتر پنل خورشیدی
جدول 4: جمع‌بندی